ในบทแรกของการบรรยายนี้ เราต้องเผชิญกับข้อจำกัดของชีวิตก่อน อาจารย์ลวี่จื้อ (Master Lü-tsu) ได้ทิ้งคำเตือนอันสะเทือนเลือนลั่นไว้ว่า:"มนุษย์มองฟ้าดิน เหมือนแมลงเม่า ส่วนหนทางอันยิ่งใหญ่มองฟ้าดิน ก็ดั่งฟองสบู่และเงาสะท้อน" นี่ไม่ใช่เพียงอุปมาทางวรรณกรรม แต่ยังเผยให้เห็นตรรกะแห่งมายาที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ

มายาที่ซ้อนกันและความเร่งด่วน

• สัมพัทธภาพของเวลา: อาจารย์ลวี่จื้อชี้ว่า"สิบสอง Hui รวมเป็นหนึ่ง หยวน (หนึ่งแสนสองหมื่นเก้าพันหกร้อยปี)"แม้จะเป็นวัฏจักรอันยิ่งใหญ่ของการดำเนินไปของจักรวาล แต่ในทัศนะของหนทางอันยิ่งใหญ่ ก็ยังคงเป็น "กัป" ที่มีขอบเขตและจะเสื่อมสลายไป
• ความตึงเครียดแห่งวัฏสงสาร: ใน "รัตติกาลอันยาวนานแห่งขุมนรกทั้งเก้า" (วัฏสงสารทั้งเก้า) ระยะเวลาของหนึ่งลมหายใจที่สัตว์ผู้ทุกข์ทนรับรู้ แม้ดูสั้นในมาตราโลกมนุษย์ แต่แท้จริงกลับยาวนานดั่งร้อยปี การบิดเบือนของการรับรู้นี้เตือนสติเราว่า การปฏิบัติธรรมมิใช่เพียงอุดมคติอันห่างไกล แต่คือการช่วยตนเองอย่างเร่งด่วน
• บทบาทการเชื่อมต่อของดอกไม้ทองคำ: ท่ามกลางการโยกย้ายของวิญญาณที่วุ่นวายดอกไม้ทองคำ (The Golden Flower) ไม่ใช่เพียงเป้าหมาย แต่เป็น "แสงสว่าง" ที่ไม่เกิดไม่ดับในแก่นแท้ของชีวิต และเป็นเครื่องมือเดียวที่เราจะกระโดดออกจากเปลือกแก้วแห่งวัฏสงสาร ก่อนที่เราจะหมดสิ้นกัปทั้งปวง (Exhaustion of the cycle of all the aeons)